Ik heb bioresonantie-apparaten onderzocht. Dit is wat ik vond.

Wat de machines van € 10.000 je niet vertellen

De Emolio Scanner meet de frequenties van je lichaam niet. Hij lijkt meer op wat onderzoekers een „mind machine” noemen: een apparaat dat echte willekeur genereert, die een getrainde behandelaar misschien kan aflezen of beïnvloeden via iets wat de wetenschap nog niet volledig kan verklaren. Dat idee heeft een echte, zij het omstreden onderzoeksgeschiedenis. Wij hebben het niet verzonnen om een apparaat te verkopen.

Van 1979 tot 2007 voerde een lab van Princeton University onder leiding van natuurkundige Robert Jahn, het PEAR-programma (Princeton Engineering Anomalies Research), tientallen miljoenen proeven uit om te testen of gerichte menselijke intentie de uitkomst van generatoren van willekeurige gebeurtenissen kon verschuiven. Ze vonden een echt, statistisch significant effect, maar een piepklein: minder dan 1% afwijking van puur toeval. Ook daarover twist de bredere wetenschappelijke gemeenschap nog steeds, over de methodiek en de interpretatie. Een apart programma van het Stanford Research Institute (SRI, later onafhankelijk van Stanford University zelf) onderzocht van de jaren zeventig tot begin jaren negentig vergelijkbare beweringen, deels gefinancierd door de CIA, met eveneens omstreden resultaten.

Dit is geen bewezen wetenschap en we doen ook niet alsof. Sommige mensen melden opvallend precieze resultaten met dit soort hulpmiddelen, onder wie de maker van deze cursus zelf, en dat past bij wat de data van PEAR liet vermoeden zonder de vraag ooit te beslechten. Het eerlijke standpunt is: we weten niet precies waarom dit soms lijkt te werken, en wie zegt dat wel te weten, slaat een stap over.

Wat we wel weten, is dat precies deze onzekerheid al eerder is uitgebuit. In de jaren negentig werd een apparaat genaamd de EPFX, ook verkocht als de QXCI of „Quantum Xrroid”, aangeprezen alsof het de energie van het lichaam onomstotelijk uitlas. Toezichthouders en uiteindelijk een strafzaak wegens fraude stelden vast dat het „uitlezen” een toevalsgenerator was, zonder de zekerheid die ervoor werd beloofd. Het verschil met een eerlijk hulpmiddel was nooit de willekeur zelf, maar of iemand de waarheid erover vertelde.

Daarom bouwen we hier naartoe: behandelaars uitnodigen om echte gevallen in te sturen, een bevinding uit een sessie die later onafhankelijk wordt bevestigd (of niet) door de diagnose van een arts, en dat dossier eerlijk publiceren, hoe het ook uitpakt. De cursus is waar dat begint, en de eerste lessen zijn gratis.